Nie ocenię Cię za telefon w restauracji

Alicja

Chce ktoś osobistą historię? Na zdjęciu głównym jest A.

A. jest mamą małych dzieci. Najmłodsze ma prawie półtora roku. Wciąż budzi się w nocy.

A. jest w szczęśliwym małżeństwie.

A. jest szczęściarą – ma do pomocy mamę i rodziców męża. Cała wioska. Miód malina.

A. jest zmęczona. Jest koszmarnie zmęczona. Drugie dziecko A. okazuje się być zupełnie inne od pierwszego. Bardzo wymagające. Bardzo „mamusiowe”. Nieodkładane (ale tylko od mamusi, od innych ucieka – nawet babcia tego dziecka, która pracowała z dziećmi, wychowała swoje dzieci i opiekowała się czwórką starszych wnuków i widziała „wszystko” jest zdziwiona poziomem mamusiowatości tego dziecka). A. jest też na etapie zmiany ścieżki kariery, chwilę po przeprowadzce, więc generalnie dużo się dzieje w jej życiu.

A. i cała rodzina jadą na wakacje – cieszą się na nie. Pytają mamę A. czy pojedzie z nimi, pomoże zająć się wnukami, żeby A. i jej mąż mogli odpocząć, pobyć razem. Mama A. zgadza się bez mrugnięcia okiem. Mama A. jest zawsze przy A. zawsze pomoże, wesprze, odciąży. Miód malina. A. chciałaby żeby każdy mógł doświadczać macierzyństwa mając taką mamę obok.

Już pierwszego dnia okazuje się jednak, że babcia (naprawdę doświadczona w byciu babcią!) przydaje się do… NICZEGO. Mamusiowe dziecko kiedy widzi na horyzoncie A. ma w nosie cały świat. Babcie i jej tysiąc zabaw. Tatę, który angażuje się od pierwszych minut życia dzieci w ich życie. Dla innych dzieci tej pary tata zawsze jest i był ekstra kompanem, a babcia animatorką roku. Mamusiowate dziecko A. wpada w ABSOLUTNĄ HISTERIĘ gdy nie jest z mamusią. Do mamusi na rączki, na kolanka, z mamusią za rączkę. Reszta niech spada. To pierwszy taki wyjazd na wakacje tego dziecka, w dodatku niedługo po chorobie (i przeprowadzce) więc w połączeniu z ogólnym jego ukształtowaniem wszystko robi się trudniejsze jakieś.

A. jest zmęczona. Jest niewyspana. Jest głodna, bo karmi i nie śpi za dobrze, a wtedy się chce bardziej jeść. Mamusiowe dziecko A. nie chce jednak siedzieć przy stoliku – nawet z książeczkami i zabawkami, chce chodzić – z mamusią oczywiście. Babcia może stawać na głowie, a tata puszczać dziobem fajerwerki – nic nie działa. Ma być mamusia i mamy stąd wyjść. Mamusia zjada więc naprędce kawałek bułki z jajecznicą – choć bufet hotelowy kusi wszystkim co najlepsze. Mama A., mąż A., drugie dziecko A. siedzą sobie i pałaszują – starali się, bardzo się starali coś zrobić, żeby A. mogła spokojnie zjeść, ale negocjacje z kilkunastomiesięczniakiem są skazane na porażke. Albo ryk albo ja i mama wychodzimy.

A. nie jest mamą pierwszy raz, A. wzrusza ramionami i chodzi z tym dzieckiem, bo nawet jak babcia czy tata wyjdą z nim z restauracji to ona wie, że to dziecko dalej wrzeszczy – trafiliśmy z tymi wakacjami na najbardziej porąbany okres w jego rozwoju chyba. Chodzi więc z nim cały dzień.  A. jest spokojna. A. jest wściekła. A. jest zmęczona. A. zna swojego męża, wie, że może na nim polegać. A. zna swoją mamę, wie, że może na niej polegać. Są wspaniali.

A. na tych wakacjach nie znosi ich obojga. Przyjechali tu nieużyteczni, siedzą i rozmawiają jak dorośli, odpoczywają. A. gdzieś w środku nieustająco trafia szlag.

Dziś A. ma niemal 23letni staż w związku, i te cholerne wakacje, to był jedyny moment w którym A. przyszło do głowy na poważnie słowo kryzys, a nawet rozwód. Bo była tak wściekła i zmęczona, a odpoczynek na wyciągnięcie ręki, ale niedostępny był jak dawanie głodnemu chleba do powąchania…

Wiedzieć zresztą musicie, że A. bardzo lubi jeść – hotele, wyjazdy wybiera zawsze pod kątem jedzenia. Uwielbia siedzieć i pałaszować.

A. i jej mąż są młodzi – nie zarabiają fortuny, takie wakacje zdarzają się raz na rok. A. chciała posiedzieć w tej restauracji zamiast wychodzić z niej szybko z marudzącym dzieckiem, ale A. nie chce też by dziecko przeszkadzało innym przy posiłku. Zanim napiszecie – tak tata i babcia dziecka tez próbowali z nim wychodzić i zabawiać. Ale kto nie miał takiego dziecka ten nie rozumie i tyle. A. wtedy to niby rozumiała, ale w środku i tak była na nich wściekła.

A. nie dała wtedy ekranu temu dziecku przy tym stoliku, A. nie wie zresztą czy ekran by zadziałał, bo to dziecko nie oglądało jeszcze bajek. Może by też nic nie dał – A. tego nie wie. Ale A. wie, że do dziś pamięta te wakacje i pamięta z nich #BadVibesOnly. Do dziś, a minęło kilkanaście lat.

Niespełna rok później A. pojechała na kolejne wakacje – tylko z mężem i dziećmi. A. w restauracji dawała temu dziecku ekran. A. bardzo naładowała baterie na tym wyjeździe – bo choć poza restauracją tego ekranu dla dziecka nie było, to akurat biesiadowanie i spokojny posiłek był zawsze tym, co A. ładowało baterie do życia. Przed dziećmi i po dzieciach. I w końcu A. mogła pogadać ile chciała z mężem. Pamięta nawet, że na jednej kolacji siedzieli 1.5h i że to było jak powiew świeżego powietrza. Jak A. zje i się wyśpi to jest tęczowym jednorożcem i wszystko znosi. Nawet szalenie wymagające dziecko, które takim pozostało do mniej więcej 3 urodzin.

A. wie, że są ludzie, którzy napiszą, że jak się ma dzieci to trzeba zrezygnować z czegoś. Trzeba było nie jeździć na wakacje, nie chodzić do restauracji. Poczekać aż dziecko A. się odmamusiuje.

A. się z tym nie zgadza. A. zupełnie tak jak to dziecko, też żyje pierwszy raz i nie musi ciągle na wszystko czekać i rezygnować. A. chciała czasem zjeść w restauracji i pobyć wtedy z mężem. I ciepłym jedzonkiem. Odpocząć.

A. wie, że są ludzie, którzy traktują telefon jak niańkę dla dziecka i że to jest złe. A. wie, że są rekomendacje, które wyraźnie mówią by ekrany przy posiłkach wyłączyć – A. jest bodaj pierwszą influ w tym kraju, która o tych rekomendacjach już kilkanaście lat temu pisała. A. zawsze tych rekomendacji przestrzegała w domu. A. dziś ma duże dzieci – w restauracjach nigdy nie wyciągają telefonów, choć mają już swoje. Mamusiowe dziecko A. jest absolutnie fenomenalnym człowiekiem, teraz już wyższym od matki o całkiem sporo. A. uwielbia z nim gadać, śmiać się, kibicować w sporcie (wysoki poziom aktywności pozostał do dziś) i nauce, czytać te same książki. A. jest szczęśliwa, że ma to dziecko obok siebie – jest z niego cholernie dumna.

Ale w mrocznych zakamarkach zwojów mózgowych A. wciąż pamięta tamte cholerne wakacje, a właściwie to tylko frustrację z nich. Dlatego A. nigdy nie oceni Cię za ten telefon w restauracji, bo A. nie wie o Tobie niczego. Po prawdzie A. nawet nie będzie patrzeć co ty tam robisz przy tym stoliku, bo siedzi ze swoją bandą i jej z nią dobrze więc nie ma potrzeby rozglądać się po sąsiedztwie.

Z jednym wyjątkiem – jeśli dziecko będzie płakało i marudziło, to wtedy chcąc-nie chcąc zwróci na Ciebie uwagę. Odwróci na chwilę głowę w Twoim kierunku, zauważy, że robisz co w Twej mocy by dziecię płakać przestało, i uśmiechnie się pokrzepiająco, bo choć Cię w ogóle nie zna, to w pewnych obszarach zna Cię lepiej niż ktokolwiek w tej restauracji…


Jeśli interesują Cię rekomendacje ekranowe dla dzieci w wieku do lat pięciu to TUTAJ znajdziesz obszerny wpis na ten temat

Może Ci się także spodobać

1 skomentuj

Monika 31 października 2026 - 09:27

M. też nie oceni. I też się uśmiechnie pokrzepiająco. I M. teraz ryczy, bo choć też to wszystko miała, całe to wsparcie, czasami, ach jak często, czuła się samotna i taka, wypalona? I chociaż teraz, wiele lat temu, te wspomnienia zatarły piękne chwile, to czasami, bardzo rzadko, te wspomnienia wracają.

odpowiedz

Skomentuj