Środek nocy. Ciemno. Cicho. Śpimy. My w sypialni. Dzieci u siebie (czasem się zdarza…). Nagle rozlega się płacz Drugorodnego. Głośny, świdrujący. W ciągu sekundy wyskakuję z łóżka i lecę do pokoju dziecięcego. A Wirgiliusz? Śpi! Jakby nigdy nic. Krew się we mnie gotuje. Bo CZEMU TO ZAWSZE JA WSTAJĘ?! Przecież nie może tego nie słyszeć. Martwy by z grobu powstał. Na pewno słyszy, tylko udaje, że nie. Małpa jedna!
Znacie? Na pewno. Większość znanych mi dzieciatych kobiet się na to skarżyła. Kiedy coś jest tak powszechne to zawsze zaczynam się zastanawiać czy nie ma aby naukowego uzasadnienia i…
znalazłam taki wesoły eksperyment – zwerbowano ochotników płci obojga i zaczęto odtwarzać im różne dźwięki [1]. Po co? Po to by sprawdzić, które dźwięki wybudzą ich ze snu. Chcecie znać pierwszą trójkę najczęściej budzącą kobiety?
1. Płaczące dziecko (niezależnie od tego czy kobieta była matką czy nie).
2. Cieknący kran.
3. Hałasy z ulicy.
A pierwsza trójka u mężczyzn? Zacznę od końca będzie śmieszniej…
Miejsce trzecie – brzęcząca mucha.
Miejsce drugie – wyjący wiatr.
Miejsce pierwsze…fanfary prosimy… ALARM SAMOCHODOWY!
A płacz dziecka? Cóż, nie znalazł się nawet w pierwszej dziesiątce…
Dr David Lewis, psycholog, twierdzi, że taka rozbieżność pomiędzy reakcjami płci może być związana z tym, że kobiety są bardziej przystosowane do reagowania na dźwięki, które stanowią potencjalne zagrożenie dla ich potomstwa, natomiast mężczyźni reagują na dźwięki, które mogą oznaczać zagrożenie dla CAŁEJ rodziny.
Ta jasne. Też uważam, że mucha to OGROMNE zagrożenie dla całej rodziny.
Nie ulega natomiast wątpliwości to, że każdy mężczyzna lubi być bohaterem w swoim domu i czasem budzi się w nim zew myśliwego (uch to polowanie na muchy). Taki na przykład Wirgiliusz idzie przez życie z misją ochrony świata przed zombie-apokalipsą (czytaj gra w gry). Czasem zatraci się w swej zbawczej misji tak mocno, że gdy w ciągu dnia któreś dziecko zapłacze to jego reakcja jest… żadna. Wkurza mnie to, bo o ile teraz już potrafię zrozumieć, że płaczące dziecko go nie budzi, to nie rozumiem jak można nie słyszeć płaczącego dziecka w ciągu dnia?!
Niestety okazuje się, że można. Wystarczy być mężczyzną. Uczestnikom pewnego badania powiedziano, że mają pozwolić swoim myślom popłynąć daleko [2], a kiedy Ci puścili już wodze fantazji odtwarzano im tzw. biały szum, który co jakiś czas przerywano nagraniem płaczu głodnego niemowlaka. Równolegle sprawdzano jak mózg uczestników badania reaguje na puszczane dźwięki. Okazało się, że o ile płacz dziecka natychmiast alarmował mózg badanych kobiet, o tyle mózg mężczyzn dalej myślał o niebieskich migdałach gdyż albowiem płacz domagającego się wiktu berbecia nieszczególnie mu w snuciu marzeń przeszkadzał. Efekt był taki sam niezależnie od tego czy dany uczestnik badania miał dziecko czy też pozostawał bezdzietny.
Wniosek? Następnym razem gdy wasz mężczyzna nie obudzi się na dźwięk dziecięcego płaczu, nie denerwujcie się na niego – zwróćcie po prostu jego uwagę poprzez sięgnięcie po tak wysublimowane kobiece sztuczki jak przyjacielski kuksaniec czy też pełen miłości kop w zad śpiącego królewicza. Jeżeli nie ma w Was zgody na przemoc fizyczną możecie też sięgnąć po brzęczącą muchę. Wobec takiego zagrożenia żaden mężczyzna nie pośpi obojętnie…
Artykuł powstał we współpracy z sarkazmem i zawiera lokowanie heheszków. Zanim wyrazisz swoje oburzenie skonsultuj się z żoną lub definicją słowa karykatura, gdyż każdy wpis niewłaściwie zrozumiany zagraża Twojemu dobremu humorowi.
ps. badania przeprowadzono na ultra małych grupach badawczych przez co ich wartość jest zerowa, a jak poszukasz dobrze to znajdziesz takie takie że mężczyźni jednak słyszą, ale heloł, wtedy nie ma radochy twórczej 😀
Może Cię także zainteresować:
1. Tańczący z dzieciami – jak rodzice sprawiają, że dzieci nie słuchają.
2. Czy warto uczyć dzielenia się zabawkami?
Zdjęcie – flickr.com Aurimas Mikalauskas
59 komentarzy
U mnie jest zgoła na odwrót 😉 Śpię kamiennym snem i od samego początku mój luby zajmował się małym w nocy. Teraz młody śpi z nami i jak budzi się po raz 15 w nocy to ja autentycznie nie słysz, dopiero ukochany mnie budzi i mówi “daj mu cyca” i ja dopiero jarzę 🙂
Ano tak! Gdzieś na studiach otarło mi się to o uszy, że kobiety mają tak skonstruowany mózg, że są zaprogramowane na reakcję na płacz dziecka; mężczyźni niestety nie. Ale swojego programowałam regularnie – słysząc płacz dziecka strzelałam z łokcia i twardo udawałam, że śpię 😉
ja od lat stosuję kopy w zad. Sprawdzony, skuteczny sposób. Polecam.
Haha, no genialny artykuł! Zgadzam się! 😀
Alicja, uwielbiam Cię 😉
Brawo uśmiałam się… Ale prawdziwy artykuł.
U nas to ja najczęściej wstaję do małego, ale gdy zatracę się w chorobie, mąż dzielnie czuwa przy naszym potomku. Wtedy ja włączam tryb “śpię i nie przeszkadzać” i kompletnie nie rejestruję płaczu dziecka.
Uśmialiśmy się z mężem :)) A potem usłyszałam: “No widzisz?” 😀
Dawno tak się nie ubawiłam do łez 🙂 Najprawdziwsza prawda 😉
A mnie to w ogóle nie ubawiło. Ja rozróżniam płacz mojej córki kiedy jest jej w nocy źle i potrzebuje wtedy bliskości mamy i płacz kiedy jest coś nie tak i trzeba postawić wszystko do pionu w ułamku sekundy.
Co ciekawe, ja reagowałem tylko na nocny płacz mojego starszego syna, a żona w ogóle go nie słyszała. W przypadku pozostałej dwójki (starsza córka i młodszy syn), było odwrotnie.
Więc mam teorię (która potwierdza się też przy innych sytuacjach), że budzi nas to, na co się nastawimy. Jeśli więc nastawiłem się, że ja wstaje do syna (może dlatego, że pierworodny?), to ja byłem czujny, a żona wiedziała, że może spać spokojnie. W pozostałych przypadkach, było odwrotnie.
Ale fajnie, że Wam się podoba, ja się bałam, że się mężczyźni zlecą i poobrażają 😀
A o co tu się obrażać? Że można z czystym sumieniem spać, jak młody płacze?
Świetny artykuł!
Nie! Ja się nie zgadzam. Gdy już wstaję po raz piąty to muszę mieć prawo przynajmniej się wkurzyć, że wciąż to moja fucha. Nie zabieraj mi tego! 😉
Genialny tekst! Ale nie pokażę go mężowi, coby nie miał się czym usprawiedliwiać 😉
Mój mąż, jest tak wyczulony na dźwięki naszej córki, że nawet słyszy w nocy jak “fufczy” albo się obraca. Jak na początku spał w innym pokoju to słyszał tylko jak ja wstaję lub jak mała się rozpłakała. Teraz są takie noce, że zanim ja się przebudzę bo zaczyna ssać palec lub stękać on już siedzi na łóżku i mówi wstawaj, ale nie pójdzie po mleko, po twierdzi że nie umie po ciemku po mieszkaniu i ze to ja jestem zombi 🙂
Świetnie napisane!!
Mój mąż w czasach niemowlęcych potwierdzał teorię. Za to teraz kiedy synek jest starszy i ma dzienną drzemkę to słuch ma wyczulony bardziej ode mnie. Ale to raczej troska o to, czy przebudzenie synka nie zakłóci mu weekndowego wypoczynku 😉
O tak, kop w dupę to najlepsza metoda do pobudzania tatusia do akcji :d
Także u nas jest tak, że ja słyszę, a on – chce, czy nie – reaguje. Tak już sobie go zaprogramowałam.
Tak właśnie okazuję się miłość i szacunek – gratulacje.
Komentarz mojego Męża: ” To Ty sobie nagraj płacz dziecka jako dźwięk budzika, ja sobie nagram muchę i nikt nikogo budzić nawzajem nie będzie” :)))
A ode mnie:
Wszystko się zgadza. Nie budzi się jak słyszy płacz dziecka. Chociaż bzyczeć nie próbowałam.
No oczywiście, że mucha jest ogromnym zagrożeniem. A spróbuj spokojnie spać w pokoju w którym lata mucha, albo dwie muchy? I co? No … 🙂
U nas z punktu widzenia spojrzenia wstecz było różnie (trzy córki). Obecnie to ja pierwszy startuję i zwykle ja usypiam naszą najmłodszą 2,5 letnią pannę. Tak więc …
A tak poważniej odrobinę to sądzę, że oczywiście istnieją różnice bazujące na płci, ale i tak główną przyczyną jest nastawianie, podejście, lenistwo i podobne.
To tyle 🙂
A mnie ciekawi, jakie funkcje w rodzinie pełnili panowie zaangażowani w eksperymenty i czy ktoś zestawil np czas, jaki poświęcali na zajmowanie się dzieckiem z reakcją na płacz, przez sen i na jawie. Bo ja sądzę, że to nie tyle uwarunkowania biologiczne, co poczucie odpowiedzialności – jeśli mężczyzna czuje sie odpowiedzialny za dziecko, to reaguje na jego płacz, jeśli w rodzinie odpowiedzialność ta należy bardziej do matki, to siła rzeczy tata korzysta i się “wyłącza”. Przynajmniej tak to wygląda u nas (a sytuacja w naszym domu zmienia się dynamicznie w funkcji moich licznych wyjazdów służbowych, podobnie jak reakcje taty) 🙂
Sugerujesz, że Wirgiliusz nie czuje się odpowiedzialny za rodzinę?;)
To były małe badania, a wpis ma charakter humorystyczny. Trzeba pamiętać, że to nie zawsze jest tak, że mężczyźni są głusi na płacz dziecka, to jest oczywiście pewna generalizacja bo wiele zależy przecież od aktualnych okoliczności. Natomiast jeśli dobrze pamiętam to w żadnym z badań nie uprzedzano badanych, że w ogóle pojawi się gdzieś płacz dziecka więc badani nie czekali na dźwięk płaczu – i kiedy nie czekali i nie byli świadomi to mózg kobiet i mózg mężczyzn reagował inaczej. Niemniej tak jak wspomniałam w obu wypadkach badania były oparte o niewielkie grupy badawcze więc trzeba by je powtórzyć na większej liczbie uczestników, co nie przeszkadza nam w przypuszczaniu, że jakieś tam uwarunkowanie biologiczne w tym reagowaniu na płacz jest. Zresztą to nie powinno nikogo dziwić tak na prawdę 😉
Mężczyzna się nie zrywa przy byle płaczu dziecka gdyż ponieważ:
a) wie z autopsji, że nie każdy płacz oznacza dziurę w głowie (lub chociaż palec w oku), a już na pewno nie ten trwający przez pierwsze 5 minut… potem ew. można sprawdzić o co kaman
b) jak nie wstanie on to wiadomo, że wstanie połowica – dlatego czujność diametralnie wzrasta jak połowica “na baletach” a bohater domu sam w domu
c) przy karmieniu piersią wstawanie jest bezcelowe – żeby się nie wiem jak starał to nie nakarmi, więc podejmowanie prób mija się z celem… 😉
Eee tam mój nie wstaje bo nie słyszy 😀
Z rzeczy mniej śmiesznych – w życiu nie zgodziłabym się na to by mi niemowlę płakało 5 minut – nawet jeśli nie chodzi o dziurę w głowie tylko o byle co. Dla mnie to strasznie niefajne podejście – więc jeśli to nie jest komentarz sponsorowany przez sarkazm to zupełnie się nie zgadzam z punktem a.
a mi płakało godzinami, mimo noszenia, tulenia, bujania, okropne uczucie, zawsze reaguję na płacz mojego dziecka a jak widzę, że nie płacze z konkretnego powodu to zabieram go do łóżka na przytulanki, czasem wystarczy dosłownie minuta i mały i ja wracamy do swoich zajęć zadowoleni 🙂 PS uwielbiam Cię czytać, nawet jak temat mnie nie interesuje to i tak zaglądam, żeby sobie humor poprawić 😉
Ja mialem przypadek, ze polowica wrocila z baletow, dziecko placze w jednym pokoju a ja spie w drugim. W dodatku nie mogla mnie sama obudzic. Wniosek jeden, jesli ” samiec” pracuje 12-16 godzin dziennie nie zostawia sie go samego z dzieckiem! Co do reakcji na placz dziecka; zanim ja podniose oko zona juz stoi, ja chodze do drugiego pokoju a ona biega sprintem. Logicznie ciezko jest to wytlumaczyc, musi to byc jaks roznica w programie operacyjnym 🙂
Ha ha świetny tekst! Dotarłam na bloga przez Mądrych Rodziców i już zostaję 🙂
Do niedawna nie słyszałem płaczu dzieci, tylko go czułem… coś ala kopniak. To był znak, że mam iść. Teraz dzieci są większe, więc zamiast płaczu słyszę “Tato, przykryj…” To zazwyczaj słyszę. Gdybym jednak nie usłyszał, to poczuję 😉
U nas to jest tak że ja czy chora czy nie wtaję do synka od początku (mały ma 23 miesiące). Mojemu mężowi nawet kop w zad nic nie daje po prostu spadnie z łóżka i śpi na podłodze. Coś w tym jest Naprawdę nie słyszy płaczu małego, za to komar nad łóżkiem…uhuu wyskakuje jak kot na mysz 🙂 ach ci faceci 🙂 Super artykuł
Wszystko dokladnie opisane jak u nas w domu od kiedy Mini sie urodzil! Super artykul. Lubie pisanine poparta badaniami.
Super artykuł ,też się pośmiałam:) Umnie co noc jest wypowiadane zdanie :Monia mały płacze…ale na tym kończy sie rola taty bo przecież On nie wstanie.Musiałabym mieć taką brzeczącą muchę albo zastosować kopa w zad hehe
świetny tekst! masz fantastyczne poczucie humoru
Świetny tekst 😉 Niestety nie mogę pokazać go mężowi, bo tylko znalazłby poparcie dla swoich “męskich ról” i o najmniejszej pomocy m
Dzięki !
MEGA! Ale się uśmiałam. Wszystko jasne. Ale ta mucha! Już wiem dlaczego mąż nas budzi w środku nocy polując na muchy. Następnym razem pokażę mu ten tekst 🙂
świetny tekst 😀 teraz już wiem dlaczego mój maż potrafi wstać w środku nocy by zabić muchę, albo komara, a rano mam piękne ślady krwi na suficie. Natomiast głodny synek nie przeszkadza tatusiowi w spaniu.
Ale się uśmiałam. A co do muchy. Przecież ona może obudzić maleństwo. Jakby nie patrzeć to w trosce o nas drogie panie.
Coś w tym jest. Choć mojego to nawet alarm auta by nie dobudzil. Jak był ze sredniakiem w szpitalu to współlokator go budził do naszego synka 😉
Popieram tą teorie, już od najmłodszych lat działa, młodszy jeszcze nigdy nie wybudził starszego w środku nocy;)
Hehe moj M to nawet na alarm samochodu nie reaguje nie raz juz bylo,,kochanie Nasze auto wyje” hihi
Ale się uśmiałam…ale cała prawda. Ostatnio mąż się burzył, że chce dziecko oddelegować do swojego pokoju. Stwierdził, że tam nie będzie słyszała, że dziecko płacze, ale on nie słyszy jak dziecko płacze, a śpią na jednej poduszce 😛
dyskutowałam z moim mężem na temat tego artykułu i on stwierdził,że niestety ale tak jesteśmy stworzone- przy czym powiedział,że bardzo ubolewa,że jest ojcem a w jego cyckach nie ma mleka
przyznam,że zaskoczył mnie takim rozumowaniem
coż jestreśmy zaprogramowane do tego by być wyczulonym na płacz dziecka
ja dodam od siebie taką ciekawostkę- już kiedyś Ci pisałam, jak strasznie mocno chrapie moj mąż, ze spię wyłącznie w stoperach, przy glośno dzialającym wentylatorze- na delikatne kwęknięcie któregokolwiek z moich dzieci (Jezuuuu, brzmi to jakbym miała ich przynajmniej tuzin 😉 ) staje na równe nogi 🙂 niesamowite co?
Alicjo tak jeszcze na marginesie, bardzo bym chciała przeczytać artykuł dlaczego ludzie nie pamiętają życia płodowego ani okresu niemowlęcego….
To nie tak, że udają że nie słyszą… po prostu nie słyszą 🙂 Wiem po sobie 😀
o rety ale genialne!!!!!!!!!! ale nie pokaże tego mężowi, niech się mózgiem nie tłumaczy 🙂
U mnie jest inaczej. Mąż musi mnie budzić do karmienia w nocy (śpimy razem), bo mój sprytny mózg dorabia sobie fabułę do płaczu dziecka, przez co do mojej świadomości bardzo powoli dociera, że Córa mnie wzywa (domyślam się że w końcu bym się obudziła ;)).
Świetny tekst! Badania naukowe do mnie przemawiają 😉 Nie wiem, jak będzie u nas – czekamy niecierpliwie w 41 tc – ale jak by co, to nie będę się zbytnio denerwować, gdyby mąż nie słyszał płaczu 😀
umarłam czytając to :D:D:D
u mnie oczywiście to JA reaguję na płacz, mało tego nawet jak nie śpi, a mały bawi się na podłodze to ten nie słyszy tego…
wtedy uskuteczniam: k**wa! czy ty nie słyszysz jak młody się drze?!?!?!- w odpowiedzi słyszę:-” nie będzie na mnie wymuszał…” :/ no ręce opadają
szkoda, ze do jego makówki nie dochodzi fakt, że mały nie marudzi bo lubi- tylko, że coś potrzebuje…
No że brzęcząca mucha przeszkadza i jest na 1 miejscu to się dziwię bo one jakoś w ogóle nie przeszkadzają ale na 1 miejscu stawiałbym autoalarm bo nie mam dziecka 😉
[…] Chociaż bywa też poważnie i refleksyjnie. Jeśli ich jeszcze nie znacie, zacznijcie od zbadania, dlaczego mężczyźni udają, że nie słyszą płaczu dzieci, a potem przeczytajcie […]
Mucha mnie rozbawiła! A obserwacje mam bardzo podobne. Co ciekawe, ja budziłam się zawsze na kilka sekund przed synem. Na szczęście po kilku latach mi to przeszło. Moja druga połowa spała snem kamiennym. Raz doświadczyliśmy niezwykłego zdarzenia – nasze dziecko zwymiotowało przez sen, lezac na wznak. Oboje zareagowalismy natychmiast – tato dziecka mimo twardego snu, ja – mimo… zatyczek w uszach.
Nareszcie czuję się usprawiedliwiony! Muszę pokazać to mojej niewieście, bo mi na słowo nie uwierzy, że ja tak nie ze złej woli 🙂
Nie bagatelizuj muchy! Słyszałaś o tse-tse? 😉
dzięki! mądrze i śmiesznie… posyłam dalej 😉 u nas obowiązuje system zmianowy (‘lecimy’ po 2 noce każdy) ale przy naszym 14miesięczniaku wystarczy przykryć lub pogłaskać po głowie… ja słyszę zawsze, mąż różnie ale zawsze jak ma ‘dyżur’ ;). Jedno nocne karmienie niemowlaka ‘robiliśmy’ z odciągniętej butelki, bo ja po 3 m-cach wstawania co 3 godz. potrzebowałam od czasu do czasu trochę się zregenerować a córka nie znała litości i na dłuższe drzemki przyszło nam trochę poczekać. I tacie fajnie było nakarmić malucha 🙂 ps z niecierpliwością czekam na tekst o radzeniu sobie z agresją i alternatywie dla metody ‘to mu/jej oddaj’
Przyjacielski kuksaniec działa u mnie najlepiej 😀 Na samym początku naszej przygody z rodzicielstwem, po 2 tygodniach samotnego wstawania na każdy płacz małego, po prostu przesiedliłam męża, by to on spał od strony kołyski! Dzięki temu ja budziłam się na dźwięk płaczu, ale nie mogłam wstać….bo kołyska była tak daleko 😀 Potem tylko łokieć, ewentualnie stopa i mąż zwlekał się do tulenia brzdąca!
Moj nie słyszy płaczu dzieciaków, nawet jeśli któreś ma gorączkę i pół nocy chodzę po sypialni, może tyle, podaje lekki itd-ostatnio dzwonię do niego koło południa i mówię że Młode dalej ma gorączkę, a szanowny małżonek zdziwiony pyta: “Jak to dalej?”. Za to czasem, szczególne w okresie letnim, odzywa się w nim obrońca rodziny i w środku nocy próbuje złapać komara którego nikt poza nim nie słyszy! Teraz, po przeczytaniu artykułu Alicji, wiem przynajmniej że nie tylko mój tak ma 🙂
[…] Dlaczego mężczyźni udają, że nie słyszą płaczu dziecka? […]
Walić wszysto. Genialnie napisane z dużą dawką poczucia humoru. Gratuluję.
U nas jest na odwrót. Małżonka ma mocny sen a ja bardzo lekki. Więc to ja zazwyczaj jestem nierozumianym zombim.