“Domowy” sposób na kaszel, który naprawdę wspomaga leczenie.

Moje starsze dziecko jest od jakiegoś czasu dręczone przez parszywy suchy kaszel, który wlecze się za nią od czasu poprzedniej infekcji niczym tren i nie chce dać spokoju. Z punktu widzenia medycznego wszystko jest w zasadzie w porządku – to nie jest ani nowa infekcja, ani alergia, ani astma ot po prostu zapewne przez aktualną jakość powietrza w Katowicach i niewyleżenie do końca poprzedniej infekcji teraz bujamy się z kaszelkiem. Moje matczyne serce nie mogło jednak dłużej znieść tego jej cherlania w związku z czym zaczęłam szukać czy są jakieś zwyczajne sposoby, których wspomagające działanie udowodniono naukowo i które mogłyby jakoś przyspieszyć proces pozbywania się tego parszywego kaszliska. I choć ja jestem bardzo sceptyczna wobec wszystkich ludowych metod, to wbrew mojemu nastawieniu znalazłam badania, które wydają się potwierdzać działanie wspomagające jednego z „domowych” niefarmakologicznych środków.

Zanim jednak przejdziemy dalej musicie wziąć sobie poważnie do serca to, że w poniższych badaniach nie chodziło w żadnym wypadku o kaszel wynikający z poważnych jednostek chorobowych zwłaszcza tych związanych z dolnymi drogami oddechowymi (płuca, oskrzela), ani o kaszel towarzyszący np. anginom, alergiom, astmom i tak dalej. Chodziło o kaszel przedłużający się po przeziębieniu lub „zwykły” kaszel o nieostrym przebiegu i nieustalonej etiologii, a wszystkie dzieci uczestniczące w badaniach zostały najpierw dokładnie przebadane pod kątem tego czy nie wymagają jakieś intensywniejszej strategii terapeutycznej. Pamiętajcie zatem, że podanie „domowych” czy innych „naturalnych” środków należy taktować jedynie jako wspomaganie terapii, które w dodatku nie zwalania z obowiązku odwiedzenia z kaszlącą pociechą lekarza (i stosowania się do wszystkich jego zaleceń) celem sprawdzenia tego jaka jest przyczyna kaszlu i czy nie dzieje się tam coś niedobrego – przeczytajcie zresztą sami w poniższym poście o tym jak szybkie i piorunujące może być w przebiegu zapalenie płuc – na które absolutnie żadne domowe sposoby by nie pomogły.

No dobra to teraz, skoro macie już pełną świadomość powyższego mogę wam zdradzić, że w trakcie moich poszukiwań znalazłam m.in. randomizowane badanie kliniczne przeprowadzone na 139 kaszlących dzieciach w wieku 24-60 miesięcy, którego celem było sprawdzenie które środki najlepiej złagodzą nocny kaszel u maluchów. Okazało się, że na złagodzenie kaszlu doskonale wpływało podanie przed snem 2.5 ml… miodu (zwykłego, normalnego miodu). W pracy porównano zresztą działanie miodu do działania dwóch dostępnych bez recepty syropów na kaszel i okazało się, że miód działał równie dobrze, jeśli nie… ciut lepiej.

Z kolei w innym badaniu w którym brały udział dzieci w wieku od 2 do 14 lat, stwierdzono, że podanie przez 3 dni pod rząd 90 ml delikatnie ciepłego pasteryzowanego mleka z dodatkiem 10 ml miodu działa na wyciszenie nocnego kaszlu niemalże równie efektywne jak podanie jednego z dwóch wziętych w tym badaniu pod lupę syropów na kaszel wydawanych bez recepty – sukces terapeutyczny osiągnięto w 80% przypadków dla miodu z mlekiem i w 87% dla syropów. Niestety w badaniu tym nie było grupy, której podawano placebo, co obniża nieco jakość danych, niemniej jako że fajne działanie miodu na suchy kaszelek wydaje się potwierdzać jeszcze kilka innych badań, to jeśli wasze dziecię nie ma uczulenia na miodek lub innych przeciwwskazań do jego zażywania – nie zaszkodzi spróbować.

Ile dać tego mioda, pytacie?

W części badań dzieciom do lat 5 podawano 2.5 ml, dzieciom w wieku 5-12 lat 5 ml, a tym powyżej 12 roku życia 10. W innym niezależnie od wieku dzieci podawano 7 g miodu. Jeśli samego miodu dziecina nie przełknie możecie spróbować jak ci w badaniu wmieszać go do mleka (90 ml mleka i 10 ml miodu). Jak widzicie to “dawkowanie” jest dość zróżnicowane dlatego Miceli Sopo sugeruje w swojej publikacji, że dawka 5-10 ml powinna być optymalna dla większości starszych dzieci. U tych młodszych można pewnie poprzestać na tej 2,5 mililitrowej łyżeczce. W zasadzie we wszystkich badaniach miód podawano pół godziny przed snem. Pamiętajcie tylko, że miód do diety dziecka można zacząć powolutku (!) wprowadzać dopiero po ukończeniu pierwszego roku życia (klik) – pod żadnym pozorem nie podajemy go więc niemowlętom, a potem wprowadzamy stopniowo i delikatnie by sprawdzić jak dziecko na miód reaguje.

Jaki miód będzie najlepszy, pytacie?

Otóż we wszystkich publikacjach na ten temat stosowano różne rodzaje miodu i wszystkie działały, choć wydaje się, że te „ciemniejsze” rodzaje miodu ciutek lepiej. Różnice nie były jednak duże w związku z czym w podsumowaniu najnowszej z uwielbianych przez Kubusia Puchatka publikacji autorzy sugerują, że rodzice mogą po prostu dobrać miód do preferencji smakowych dziecka – tylko upewnijcie się czy to na pewno prawdziwy, a nie sztuczny miód. Myślę też – choć nie mam na to dowodu – że fajniej sprawdzą się te takie normalne, tradycyjne miody z pasieki zebrane i do słoja wlane, a nie te niby prawdziwe, ale w sumie to niewiadomojakie, bo dopisek „mieszanka miodów pochodzących z państw członkowskich Unii Europejskiej i spoza UE” nie wyjaśnia do końca ich pochodzenia, a niestety takich miodów niestety w sklepach aż nadto…

Na wszelki wypadek podkreślę też po raz drugi, że podanie miodu nie zwalnia z konieczności odwiedzenia lekarza i zastosowania się do wszystkich jego wytycznych dotyczących przebiegu leczenia, a także stosowania środków przepisanych przez lekarza zgodnie z jego wskazaniami – to on przebadał dziecko, to on zna jego stan i to on wie jak w zestawieniu działają leki, które przepisał! Jeśli jednak nie ma żadnych przeciwwskazań do podania dziecku miodu (jak np. alergie, wiek dziecka, specjalna dieta, choroby typu cukrzyca i inne), to badania sugerują, że miodek może fajnie wspomóc terapię albo stanowić fajne uzupełnienie po jej zakończeniu i ułatwić dziecku (i wam) spokojniejszy sen.

Ja niestety wspomóc się miodem nie mogę, bo moje starsze dziecko gardzi i miodem i mlekiem i nie ma mowy żeby jakoś to dostarczyć do jej dzioba. Dla odmiany młodsze me dziecko, które prawie nigdy nie ma suchego kaszlu, miodem zażera się dniami i nocami i nigdy nie ma dość. Cóż, z dziećmi zawsze na odwrót niż by człowiek chciał, ale może chociaż wam się ta wiedza przyda.

Powyższy tekst ma jedynie wartość informacyjną i ciekawostkową i nie może zastąpić indywidualnej porady lekarskiej!

Sopo i wsp., Allergol Immunopathol (Madr) 2015;43:449-55 i wszystkie odnośniki do badań na temat miodku w tej pracy
Smith i wsp. CochraneDatabase Syst Rev. 2014;(11):CD001831